Vorig jaar ging Elmer Damen uit Olst/Wijhe voor het eerst stagelopen voor school: het praktijkonderwijs van het Carmel College Salland in Raalte. Hij koos voor een stage bij een manege, want in zijn vrije tijd rijdt hij graag paard. Helaas, kwam hij van de koude kermis thuis. Hij vertelt: ‘De werkdruk was knetterhoog. Ik stond de hele dag stallen uit te mesten, en ze waren nooit tevreden.’ Elmer zette door, in de hoop op een betere werksfeer. Maar tevergeefs. ‘Er was een keer een bezem buiten blijven staan. Ik kreeg de schuld, terwijl een ander het had gedaan. Toen was ik er helemaal klaar mee.’ Hij zucht en schudt zijn hoofd. ‘Ik heb het anderhalve maand volgehouden. Die mensen daar… Nee, niks voor mij.’

Stage bij Maan Group

Voor zijn volgende stage plaatste de praktijkbegeleider van school hem bij Maan Group in Raalte: een bedrijf dat hoogwaardige producten ontwikkelt voor de tuinbouw-, label-, panelen- en high-tech industrie. De sfeer bij dat bedrijf bleek tegenovergesteld aan die bij de manege. Elmer: ‘Hier vragen ze hoe je weekend was, of roepen ze “Goed bezig!” terwijl je aan het werk bent.’ Hij heeft zijn school inmiddels afgerond, en werkt nu tot ieders tevredenheid als logistiek medewerker bij de divisie Engineering van het bedrijf. Hij heeft vooralsnog een jaarcontract. Hij vertelt over zijn werkzaamheden. ‘Pakketjes aannemen van PostNL, orderpicken met de vorkheftruck, pallets verplaatsen en spullen klaarleggen op de orderkarren zodat monteurs overzichtelijk kunnen werken. Ik zorg dat hier alles op de juiste plek ligt. Dat het hier netjes en opgeruimd is.’

Kostbare machines

De divisie Maan Engineering bouwt onder andere coatingmachines voor bijvoorbeeld labels die je in de supermarkt op groente en fruit plakt. We lopen door de montagehal en staan stil bij een machine in aanbouw. Elmer benoemt een aantal zichtbare onderdelen: de motor, de wals, een aansluitingstukje. ‘Mooi he’, zegt hij. ‘Zo’n machine mag heel wat kosten.’ Hij wijst op het projectnummer en legt uit: ‘Als je in onze voorraad dit nummer ziet, dan is het een onderdeel van dit project.’ Op een orderkar liggen een paar losse onderdelen: kabels, schroeven, doppen en dekplaatjes. Elmer heeft ze daar vanochtend uitgestald voor de monteur die straks komt. Hij houdt van sorteren en orde scheppen. ‘Van chaos word ik onrustig.’

Kosten en baten

We lopen door naar de logistiekhal. Daar staat prominent in het midden van de ruimte een blauwgroene vorkheftruck. Elmer klimt erin en geeft een demonstratie van wat je ermee kunt. Hij heeft bij Maan Group alles geleerd van zijn buddy Gijs; hoofd logistiek. En als er eens problemen zijn, lost Gijs ze met hem op. Nathalie Krikke is HR-manager bij Maan Group. Zij heeft binnen het bedrijf mede geijverd voor medewerkers zoals Elmer. ‘Ook al kost het meer tijd om iemand in te werken en te begeleiden’, zegt ze. Er zijn bij Maan Group zo’n vijf mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt in dienst. Nathalie benadrukt hoe belangrijk het is om de kosten én de baten inzichtelijk te maken voor management en directies.

Geordende broodtrommel

Het is inmiddels pauze. We lopen over het terrein naar de gemeenschappelijke kantine, waar alle medewerkers van Maan Group ’s middags lunchen. We zitten aan tafel met een paar collega’s van Elmer. Hij opent zijn broodtrommel: de inhoud is al even overzichtelijk geordend als de orderkarren in de montagehal: drie boterhammen in een vak, een kano in het tweede vak, en medicatie tegen moeheid in het derde vak. Hij werkt vier dagen per week, elke woensdag heeft hij vrij. Dan rust hij uit, of gaat bijvoorbeeld naar de kapper. Hij strijkt met een hand zijn haren naar voren in een punt. ‘Ik heb het bovenop blond laten verven. Ik val graag op.’

Discofeest

Tijd om weer aan het werk te gaan. Elmer drukt zijn vinger nog even zorgvuldig in een paar resterende broodkruimels op het tafelblad en plaatst de deksel weer op de broodtrommel. We lopen over het terrein terug naar de logistiekhal. Onderweg vertelt hij over het personeelsfeest volgende week. Het thema is disco; hij heeft er een knalroze broek voor aangeschaft en een groen truitje. ‘Weer eens wat anders’, zegt hij. Hij houdt van aparte kleding. Op zijn werk draagt hij bruine werkkleding, maar zodra hij thuiskomt trekt hij iets leuks aan. ‘Veel mensen zijn standaard’, vindt hij. ‘Ze dragen altijd een spijkerbroek en een poloshirt.’ Hij lacht erbij. ‘Ze hebben geen smaak.’ Nathalie Krikke: ‘Wij krijgen voor Elmer subsidie van de gemeente en een jobcoach die af en toe komt kijken hoe het gaat. We hoeven het dus niet alleen te doen.’

Elke keer weer anders

De stage bij de manege komt nogmaals ter sprake. Ondanks alles is hij blij dat hij het heeft meegemaakt. ‘Omdat het een ervaring is op weg naar het werk dat ik nu heb,’ zegt hij. We lopen weer door de montagehal langs de machines in aanbouw. ‘Onze machines gaan de hele wereld over’, zegt hij. ‘Bijvoorbeeld naar bedrijven in Japan, Amerika of Zuid-Afrika. Ik zou wel een keer mee willen.’ Soms zoekt hij zo’n bedrijf op internet op, puur uit nieuwsgierigheid. We eindigen het werkbezoek weer in de logistiekhal; het werkterrein van Elmer. Daar moeten een paar pakketten worden ingeboekt. Elmer zoekt op de pakbon naar het ordernummer, en voert ze in het systeem op de computer in. ‘Zo werkt dat hier,’ zegt hij. ‘Mijn baan is elke keer weer anders. Supertof.’